توجه : تمامی مطالب این سایت توسط ربات از طریق نتایج گوگل جمع آوری شده و تمامی مطالب عکس ها و لینک های دانلود برای سایت های دیگر است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    انشا درمورد خاطره نویسی پایه دوازدهم

    1بازدید

    انشا درمورد خاطره نویسی پایه دوازدهم را از سایت تفریح 98 دریافت کنید.

    انشا خاطره نویسی | ۱۵ انشا در مورد خاطره نویسی و خاطرات

    انشا خاطره نویسی | ۱۵ انشا در مورد خاطره نویسی و خاطرات

    انشا خاطره نویسی | ۱۵ انشا در مورد خاطره نویسی و خاطرات

    انشا خاطره نویسی و یا خاطره نگاری و بیان یک خاطره شیرین یا تلخ از یک روز خاص مثل سفر های تفریحی و زیارتی ، عید نوروز ، شب یلدا و یا خاطره یک روز برفی یا بارانی همیشه مورد توجه معلمین عزیز به عنوان موضوع انشا بوده است. ما در اینجا برای کمک کردن و ایده دادن به دانش آموزان مقاطع مختلف ۱۵ انشا با موضوع خاطرات جمع آوری کرده ایم که در ادامه تقدیم حضور شما خواهیم کرد.

    انشا درباره خاطره سفر به مشهد 

    ، انشا درباره خاطره یک سفر

    انشا خاطره نویسی -شماره ۱

    زبان انشا – ادبی 

    روزهای برفی و بارانی همیشه برای من مثل یک معجزه هستند . و با وجود همه برف و باران و تگرگ هایی که در عمرم دیدم هنوز با شروع یک بارندگی احساس یک پرنده را پیدا میکنم که باید هر طور شده از قفسش بیرون بزند و به دامان طبیعت بزند. خاطره ای که تعریف میکنم ، از یک روز برفی در چند سال گذشته است.

    هیچ چیز معجزه آسا تر از این نیست که شب بخوابی و صبح که بیدار شوی ببینی خدا همه زمین را با قلمو برفی اش سفید سفید کرده است. آن روز صبح ، حسابی سرد بود و دوست نداشتم به هیچ قیمتی گرمای مطبوع زیر پتو را از دست بدهم . نه بوی نان تازه و چای دارچینی صبحانه ، نه زنگ ساعت مدام اعلام میکرد مدرسه ام حسابی دیر شده. اما یک جمله مادرم باعث شد مثل فشنگ از رختخواب جدا شوم و به سمت پنجره رو به کوچه بروم.

    جمله : « پاشو ببین چه برفی اومده ! »

    با ذوق پرده را کنار زدم و وای خدای مهربان چه کرده ای تو … همه چیز پوشیده از لایه نرم و سفید برف بود ، درختان ، پشت پام ، روی ماشین های پارک شده در کوچه … گربه کوچکی زیر یکی از ماشین ها پناه گرفته بود و داشت سرش را میخاراند. با عجله آماده شدم ، چایم را سرکشیدم لقهمه نان و پنیرم را به دست گرفتم و به سمت کوچه دویدم . به محض باز کردن در جریانی از هوای سرد و تازه ریه هایم را پر کرد. آخ که چقدر این سرما را دوست دارم … راه خانه تا مدرسه را با قدم های تند و قلبی که پر از شوق و ذوق بود طی کردم  و با کمی تاخیر وارد حیاط مدرسه شدم که برف هایش زیر پای دانش آموزان کاملا آب شده بود.

    آن روز تمام حواسم از پشت پنجره به حیاط بود و دانه های برفی که میرقصیدند و آرام پایین می آمدند. دلم میخواست زودتر مدرسه تمام شد و بقیه روزم را با برف بازی و قدم زدن در هوای تازه سپری کنم. بعد از زنگ آخر با صمیمی ترین دوستم که این روزها اصلا از او خبر ندارم از مدرسه بیرون زدیم . اولین چیزی که به چشم می آمد گاری کهنه و قدیم لبو فروشی بودن که روبه روی کوچه بساط کرده بود و حسابی هم سرش شلوغ بود هر کس یه قیف پز از باقالی گلبر زده یا لبو سرخ وشیرین میخرید و داغ داغ نوش جام میکرد.

    به دوستم یک نگاه کردم که ببینم نظرش چیست . نگاهش برقی زد ، پرسید با یک بستنی چطوری ؟؟ در دلم گفتم ، بستنی آخه تو این سرما ولی حس کردم خودم هم دلم خل بازی برفی میخواهد این بود که خودمان چند دقیقه بعد هر کدام با یک بستنی قیفی که رویش شکلات آب شده ریخته بودن در حال دویدن در خیابان بودیم. بستین که تمام شد در حالی که حسابی سردمان شده بودن تازه شروع کردیم به برف بازی و خنده و شیطتنت در فضای سبز کوچک کنار خانه … یادم می آید وقتی رسیدم خانه ، بینی ،لپ ها و دست هایم از شدت سرما سرخ سرخ شده بود.

    گاهی فکر میکنم یک دوستی بیشتر با خاطرات دیوانه بازی ها و شیطنت ها عمیق میشود تا درد دل ها وگفتن رازهای مگو و بهترین دوستی که میتوانیم داشته باشیم دوستی است که بتوانیم با خیال راحت کنارش دیوانه وار بخندیم و صادقه اشک بریزیم.

    آن روز برفی ما آدم برفی نساختیم ، به اسکی روی برف و تیوپ سواری نرفتیم ، در واقع هیچ کار عجیب و غریبی نکردیم اما خاطره برفی آن روز در کنار دوستم بهترین و شیرین ترین خاطره دوران تحصیلم تا کنون بوده است که هنوز با فکر کردن به آن گونه هایم یخ میکند و قلبم گرم میشود.

    خاطره یک روز برفی

    انشا خاطره نویسی -شماره ۲

    زبان انشا – ادبی 

    سفر های زیارتی بخصوص سفر به کربلا و زیارت امام حسین علیه السلام همیشه پر از خاطرات عجیب و زیبا است اما من این خاطره کوتاه و مختصر را برگزیدم چون احساس میکنم در گوشه از ذهنم حک شده است …

    ساعت حدود ده شب بود که از زیارت بر میگشتم؛ از باب القبله بیرون آمدم؛ آرام و سبک شده. خیابان شلوغ و پر ازدحام بود. دسته های عزاداری پشت سرهم برسر وسینه زنان داخل حرم میشدند. در مسیر برگشت مردی سی چهل ساله توجهم را جلب کرد؛ گوشه کناری روبه روی حرم ایستاده بود و بی توجه به شلوغی جمعیت، با امامش حرف میزد، دستانش را بالا آورده بود و چونان ابر بهار می گریست. مدتی ایستادم و نگاهش کردم؛ دست بردار نبود، خسته نمیشد؛ بغض غریبی داشت، آشوبی درونش به پا بود، حالی وصف ناشدنی داشت. حاضر بودم تمام دارایی ام را میدادم و یک لحظه از این حال خوشش را به دست می آوردم.

    در آن لحظه کوتاه تنهای چیزی که ذهنم را پر کرده بود این سوال بود : چه کرده ای با دلها حسین جان؟؟

    انشا خاطره نویسی (۲)

    انشا خاطره نویسی -شماره ۳

    زبان انشا – ساده و روان 

    شب یلدا از دورهمی های شب یلیدا از رسوم کهن ما ایرانیان است و من انشای خود را با موضوع خاطراه نویسی به خاطره ای از شب یلدا آغاز میکنم.

    پاییز که داشت تموم میشد و شبی که قرار بود ازفرداش دیگه زمستون شروع بشه شورو حال خاصی داشتم از صبحش لحظه شماری میکردم که کی شب فرا میرسه تا کنار بخاری نفتی دور خانواده و پدربزرگ و مادر بزرگ جمع بشیم و شبی خاطره انگیز رو سپری کنیم .پدرم میوه و تنقلات و هندونه رو خرید میکرد و منم به احترام شب یلدا بهش دست نمیزدم تا شب سروش کنیم خیال میکردم منظور از طولانی ترین شب سال یعنی اینکه  خیلی زمان میبره تا صبح بشه.

    حالا که اون خاطرات رو تعریف میکنم ،دلم واسه اون شبا لک زده ،بعد از شام پدر اولش قران میخوند و بعدش تفعلی میزد بر خواجه حافظ شیراز و هرکدوم تو دلمون نیتی میکردیم بعد که پدر شعرو میخوند اصرار میکردیم که تعبیرشو هم زودتر بخونه چون از شعرش هیچی متوجه نمیشدم .

    سپس نوبت هندونه بری میشد و خیره به هندونه میشدم و قاچ کردنشو تماشا میکردم و با ولع خاصی میخوردم انگار که از واجبات این شبه ، بعدش مادرم انارو دون میکرد و تو ظرفا میریخت و به همه تقسیم میکرد آخر سر هم مینشستیم پای قصه مادر بزرگ ،آخر داستانو هیچ وقت نمیفهمیدم چون تا اونموقع خوابم میبرد .اگر میدانستم که مادربزرگم یه زمانی ما رو ترک میکنه و اون روزا دیگه تکرار نمیشه شاید هرگز آخر قصه رو نمیخوابیدم.

    خاطره شب یلدا

    انشا خاطره نویسی -شماره ۴

    زبان انشا – ساده و کودکانه 

    با نام خداوند بزرگ و مهربان انشای خود را در مود خاطره گویی آغاز میکنم. خاطره من از سفر مشهد ۲ سال پیش است که اینجا برای شما بازگو میکنم.

    دو سال پیش بود که برای زیارت امام رضا به حرم رفتیم.

    من می دانستم که امام رضا امام هشتم ماست .مادرم گفته بود که امام رضا دعا های آدم ها را برآورده می کند. مادرم به من گفت که برای همه ی مریض ها دعا کنم.من هم اول از امام رضا خواستم تا همه ی مریض ها خوب شوند.وقتی از حرم بیرون رفتیم ما در آن جا چند مریض دیدیم که روی ویلچر نشسته بودند و من خیلی برای آن ها دعا کردم.جلوی حرم پر بود از کبوتر،و بیشتر کبوتر ها داشتند دانه می خوردند.یک پسر بود که به جایی که کبوتر ها در آن جا بودند رفته و می خواستیک کبوتر بگیرد ولی نتوانست و من خیلی خوش حال شدم.کبوترهای امام رضا اصلا از آدم ها نمی ترسیدند. آدم ها برای آن ها گندم می دادند.من هم از پدرم خواستم تا گندم بخرد تامن هم به کبوتر ها بدهم.

    حرم پر از آدم های مختلف بود.حتی عراقی و لبنانی و افغانی و پاکستانی هم بودند.داخل حرم احساس خوبی داشتم،بیشتر مردم گریه می کردند وبا امام رضا حرف می زدن.در کنار ضریح من دوست داشتم ضریح را ببینم ولی آنجا خیلی شلوغ بود ، وقتی پدرم مرا روی شانه هایش گذاشت توانستم به ضریح دست بزنم احساس شور عجیبی داشتم. انگار داشتم در آسمان پرواز می کردم.در حرم امام رضا کارهای زیادی انجام دادم،مثل نماز خواندن،دعا کردن و نزدیکتر شدن به خدا.چند روز در حرم ماندیم و بعد از امام رضا خداحافظی کردیم،کاش تا همیشه می ماندیم.

    انشا خاطره نویسی (۴)

    انشا خاطره نویسی -شماره ۵

    زبان انشا – ادبی و روان 

    السلام علیک یا علی بن موسی الرضا مرتضی (ع)

    انشای خود را با نام خداوند آغاز میکنم. و خاطره ای اولین زیارتم امام رضا (ع) در مشهد را برای شما باز گو میکنم.

    نخستین بار که درعمرم می خواستیم به شهرمشهد سفر کنیم آنچنان هیجان زده بودم که خوشحالی تمام وجودم را گرفته بود در دلم هزار مر تبه خدا را شکر می کردم که توانسته ام به پا بوس امام رضا (ع ) بروم تمام وسایلمان را جمع کرده بودیم و آماده ی حرکت بودیم تا اینکه صدای تلفن همه را از جا پراند ، من تلفن را برداشتم دایی بود با شادی فراوان سلام کردم دایی با لحنی غمگین گفت :پدرت ماشین نخریده و نمی توانید به مشهد بروید .وقتی این را شنیدم خیلی نارا حت شدم و تلفن از دستم افتاد .تا اینکه مادرم به سمت تلفن رفت وقتی با دایی حرف می زد می خندید بعد گفت :بلندشو می خواهیم حرکت کنیم ؛ همگی از شادی پر کشیدیم مادرم گفت: که ماشین آماده است ودایی شوخی کرده است .

    اصلا نفهمیدیم چطوری از جا بلند شدیم ، حرکت کردیم و به مشهد رسیدیم ؛ با اینکه خسته بودیم اصلا نمی توانستم صبرکنم؛ در حرم خدمت امام سلام کردم ؛ مادرم مرا بغل کرد تا از دور زیارت کنم جلو رفته و کم کم خودم را به ضریح چسباندم چشمانم مانند ابر بهاری میگریست ، از مادرم خواهش کردم تا پولرا داخل حرم بیندازد نذر کردم امام هر کسی را که بیمار است شفا بدهد .چند روزی در مشهد ماندیم و از جوار حرم امام غریب روز های خوبی سپری کریدم .

    نماز های جماعت با حضور جمعیت انبوه ، غذا دادن به کبوتران حرم ، خواندن زیارت نامه دسته در کنار خانواده ، آب نوشیدن از صحن سقاخانه خاطرات شیرینی است که هیچ وقت فراموش نمیکنم. روز آخر دو باره برای زیارت امام رفتیم و بعد از زیارت یک آرزو کردم آخه اگر برای اولین بار به مشهد بروی و یک آرزو کنی به آرزویت می رسی من آرزو کردم یکی از خادمان حرم بشوم تا بتوانم همیشه در کنار او بمانم و بتوانم کاری برایش بکنم .

    خاطره سفر مشهد

    انشا خاطره نویسی -شماره ۶

    زبان انشا – ادبی  

    سفر راهیان نور سفر عشق است ، سفر به خاکی که وجب به وجب آن با خون بهترین جوانان ایران آمیخته است و اروندی که دریایش به جای آب،استخوانها و خون های یاران ۱۵ساله حضرت امام است ، یک سفر معمولی نیست . اما من تلاش میکنم با زبان قاصرم از خاطرات این سفر برای شما بگویم.

    سفر عشق آغاز شد ، کارت سوخت های معرفت هر یک از ما متفاوت بود؛ بعضی پر، بعضی نیمه خالی و بعضی کاملا خالی ! کلبه ما (مینی بوس)کوچک بود اما تعداد زیادی مهمان عاشق داشت.

    سرزمین لاله های واژگون ، اما به حقیقت سرافراز ، هویزه و دهلاویه در پیش روست ، نگاه ها و تفکرات سوی چمران و علم الهدی ، دانشمندان عاشق، سمبلان شجاعت و عرش نشینان خاکی . و یارانشان رفتند ، چیزی نماند ، بهر ما جز راهشان ، سیره و هدفشان … اما فکه قدمگاه سرور شهیدان اهل قلم سید مرتضی آوینی ، اسوه مقاومت همسایه خاک و شیفته شهادت و دوستدار ولایت .

    این گوشه از سرزمین ما نه به خاطر چاه های عمیق نفت که آن را طلای سیاه میخوانند که به خاطر مزار سرافراز ترین جوانان ایران همواره روح و تن تشنگان راه حقیقت را به خود جذب خواهد کرد. و من با آن که میدانم چقدر در پیمودن راه شهدا و زنده نگه داشتن راهشان کوتاهی کرده ام مدام در طول این سفر زیر لب زمزمه میکردم « ای که مرا خوانده ای … راه نشانم بده »

    خاطرات سفر راهیان نور

    انشا خاطره نویسی -شماره ۷

    زبان انشا – ساده و روان 

    درسته که ایران سرزمین چهر فصل و هفتاد و دو ملت و هزار رنگه و هر گوشه از اون زیبایی های ناشناخته زیادی در خود داره اما به نظر واقعا زیباییی های شمال ایران کم نظیر و شگفت انگیزه و انسان تا خودش توی اون فضا قرار نگیره نمی تونه عکسی رو که می بینه و تعریفی رو که میشونه درک کنه. به همین دلیل انشای خودم با موضوع خاطره نویسی رو با موضوع سفرم به شمال برای شما انتخاب کردم و روایت میکنم.

    خیلی دوست داشتم شمال رو بگردم. کمی طول کشید از زمانی که این خواستن در من شکل گرفت ولی خداروشکر که بهش رسیدم.خیلی اتفاقی ما به همراه خانواده ام عازم سفر شمال شدیم .

    یکشنبه صبح حرکت خود را شروع کردیم. صبحانه را خرم اباد و نهار بروجرد و شام هم قم. شب جمکران خوابیدیم. برادم خیلی سربه سر همه می گذاشت و می گفت اینطوری که ما میریم ، مثل لاک پشت اگر بخوایم مشهد بریم یکسال طول می کشه خلاصه تا وقت برگشت این سرعت حرکت و توقف های زیاد باعث خنده همه شده بود و برادرم مدام سربه سر همه میزاشت.

    شب قم موندیم خیلی گرم بود و کمی اذیت شدیم . به همین خاطر صبح خیلی زود حرکت کردیم و با عبور از تهران و قزوین و به رشت رسیدیم. شاید برای شما جالب باشه بدونید هر سه این ۴ شهری که ازشون عبور کردیم به پایختخت بودن معروف هستند. (قم پایتخت مذهبی ، تهران پایتخت رسمی ، قزوین پایتخت خوشنویسی ایران هستند .) نهار رو رشت خوردیم ، استان گیلان از نظر تنوع غذایی در کل کشور بی نظیر هست و ما قصد کردیم چند روزی که اونجا هستیم به جای غذاهای خودمون غذاهای گیلانی رو امتحان کنیم . غذاهایی مثل باقالا قاتق ، میرزا قاسمی ، کباب ترش ، اناربیج و ترش تره .

    اولین بارم بود می رفتم و شمال رو می گشتم. خیلی قشنگ بود خیلی زیاد. اصلا طولانی بودن جاده کسل کننده نبود و حوصله ادم سر نمی رفت. تا چشم کار می کرد فقط رنگ سبز بود و سبز.کلی پرس و جو کردیم و بالاخره مسیر ماسال رو پیدا کردیم. اونقدر فاصله بین شهرها کم بود که متوجه نمی شدیم چطور فاصله بین شهر ها رو طی میکنیم . ما از ماسال گذشتیم و برای دیدن منطقه ییلاقی که مقصدمون بود. نیم ساعت از کوه بالا رفتیم.

    ییلاقات ماسال از جمله منطقه آلسبلنگاه… واقعا زیبا بودو به خدا می گفتم خدایا خیلی خوش سلیقه ای . قشنگی اونجا هم به طبیعی بودنش بود. زیبایی خاصی داشت و همینطور ارامش خاص. از پدرم خواستم ضبط ماشین رو ببنده و توی مسیر فقط به صدای درختان و آب گوش بدیم. خلاصه رسیدیم بالای کوه و دو سوئیت اجاره کردیم. هوا واقعا سرد بود. همش می گفتیم تلافی دیشب که قم و گرماش رو اینجا درمیاد.

    بوی زمین بارون زده. درخت و علف خیس. بوی گاو گوسفند و صدای مرغ و خروس و اردک همه چیز و همه چیز دلنشین بود.با تمام خستگی ولی دوست داشتم بیرون بمونم و حالا حالا ها نخوابم .به خودم قول دادم نهایت استفاده ولذت رو از اون بهشت بکنم. واقعا بهشت بود. خلاصه مستقر شدیم شب واقعا سرد شد خیلی هم سرد. دلچسبیش بیشتر به این خاطر بود که اون سرمای قشنگ رو توی تابستونی تجربه می کردیم . هر چی بگم خوش گذشت کم گفتم.

    خلاصه دو روز هم اونجا بودیم. بعد رفتیم رامسر. تلکابین و کاخ رامسر رو هم دیدم و نهایتا به تنی به آب زدیم و دریا شنا کردیم. اولین بارم بود تجربه شنا در دریا رو داشتم. چقدر شور بود واقعا. موجهای بلندی هم داشت اون روز و دریا طوفانی بود به خاطر همین مامورها نزاشتن خیلی شنا کنیم سریع مردم رو بیرون کشیدن. خوب بود. کاخ رامسر هم که عالی بود و کلی در کنار خانوده گفتیم و خندیدیم . خلاصه به عنوان اولین سفرم به شمال از هر گوشه و هر قسمت از سفر نهایت لذت رو بردم و با کلی خاطره شیرین و فراموش نشدنی به همراه خانواده به شهر خودمون برگشتیم .

    خاطرات سفر شمال - ییلاق ماسال اولسبلانگاه

    انشا خاطره نویسی -شماره ۸

    زبان انشا – ادبی 

    با نام خداوند آفریننده زیبایی ها انشای خود را با موضوع خاطرات سفر به شمال ایران -شهر کلاردشت آغاز میکنم.

    ۲۶ اسفند سال گذشته به قصد قشم ،بجنوردو به همراه خانوده داییم ترک کردیم.اول رفتیم بیرجند که با اقوام تجدید دیدار کنیم،از اونجا که مامانم متولد بیرجنده رفتیم محله های قدیمش وهم مدرسه و هم خونه قدیمیشونو دیدیم…که برای من خیلی جالب بود.خلاصه دوباره حرکت کردیم….توی جاده هرکی واسه خودش چرت میزد بجز منو بابام…من هیچ وقت توی ماشین نخوابیدم. لحظه سال چون هنوز توی راه بودیم و به جایی نرسیده بودیم ایستادیم کنار جاده ، یکم عجیب بود  لحظه تحویل سال رو کنار جاده کنار جاده کلی جیغ داد کردیم و هورا کشیدیم اما چون باد شدیدی میومد سریع سوار شدیم وراه افتادیم .

    داشتیم خوش خوشک میرفتیم که دیدیم ۲۰۰ نفر آدم یا بیشتر کنار جاده وایستاده بودن…تصادف شده بود…. از جلوی ماشینی که تصادف کرده بود رد شدیم که یهو مامان جیغ زد وگفت رامینه رامینه(اسم داییم) بابام اینقد شوکه شده بود که نمیتونست وایسته….خلاصه بعد اینکه کلی راهو رفت وایستاد….حالا ما هرچی میدویم به اونا نمیرسیدیم مث فیلما میدویدم وگریه میکردم…همه میگفتن چیزی نشده ولی خب نمیشد….تا اونا روندیدم خیالم راحت نشد. ۲ساعت بعد تحویل سال…داییم تازه ۱۵ روز ماشینوخریده بود. خوشبختانه هیچ کدومشون هیچی نشده بودن…فقط دست زن داییم شکست.

    خلاصه توی بیمارستان مامانم اززن داییم پرسید:خب…کی باید برگردیم؟ زن داییم گفت :مگه قراره برگردیم؟؟؟قیافه ما: همه باهم پرسیدیدیم:چی ی ی ی ی؟؟؟؟ اونم گفت من این همه راهو نیومدم که برگردم… ما هم از خدا خواسته قبول کردیم و به سفرمون به قشم ادامه دادیم.  زن داییم از بازار میومد و گریه میکرد….دستش درد داشت خوب ولی همه ی بازار های قشمو درو کرد !

    خلاصه بعد از گشت و گذار در قشم به همراه خانواده داییم و یکی از دوستامون که بهمون ملحق شدن و روی هم نزدیک ۱۵ نفر میشدیم در مسیر برگشت به کرمان بودیم …یه لحظه…فقط یه لحظه نقشه افتاد دست مامانم و اونم نقشه رو اشتباه گفت هرچی میرفتیم به کرمان نمی رسیدیم.رسیدیم به یه تابلوی رنگ ورو رفته که روش نوشته بود :نایبند! حالا نایبند کجا بود؟؟؟یه روستای تاریک….از ماشینا پیاده شدیم .فقط چشما برق میزد…خوب شد که اهالیش خیلی بهمون لطف داشتن ومارو توی مسجد جا دادن.ما و همراهان تمام مسجدو پر کردیم…..

    ولی عجب آبو هوایی داشتو چه جای قشنگی بود صبحش رفیتم وروستا روگشتیم ارزش اشتباه خوندن نقشه روداشت…خلاصه این بود از خاطره پر فرازو نشیب ما !

    انشا خاطره نویسی (۹)

    انشا خاطره نویسی -شماره ۱۰

    زبان انشا – ساده – کودکانه

    بهترین روز دوران دبستان برای من روز اول مهر ماه بود. به همین دلیل قصد دارم به عنوان انشا خاطره نویسی در مورد اتفاقات و حس و حالم در آن روز با شما صحبت کنم.

    آن روزاولین روزی بود که مدرسه را تجربه کردم. شاید برایتان عجیب باشد ولی من در این روز تنها کسی بودم که در مدرسه مان همراه با پدر و مادرم به مدرسه نرفتم!البته مادر و پدرم هم تقصیری نداشتند چون باید سر کار می رفتند. از یک طرف خیلی خوش حال بودم که به مدرسه می رفتم و از طرفی هم خیلی می ترسیدم! چون تا به آن زمان به طور جدی از پدر و مادرم جدا نشده بودم. ولی به هر ترتیب این یک توفیق اجباری بود که خیلی هم بد نگذشت. چون دوست مهد کودکم “امیرحسین” را در آن جا دیدم.

    پس از آن بچه ها به صف ایستادند و مدیر مدرسه برایمان سخنرانی کرد.سپس سر کلاسهایمان رفتیم. آن جا با معلممان خانم کردی آشنا شدم. خانم کردی پس از سلام علیک با بچه ها شروع به درس دادن کرد. ابتدا حرف الف و سپس حرف ب از حروف الفبا را به ما آموخت.در همان روز بود که یاد گرفتم بنویسم”بابا” و به همین دلیل خیلی ذوق کردم!! البته با وجود این همه ذوق و شوق نمره ی اولین املایم ۱۵ شد!! به هر حال باید قبول کنیم املا سخت ترین درس اول دبستان بود و!! پس از زنگ املا زنگ شیرین ریاضی فرا رسید. ریاضی آنقدر اسان بود که سر کلاس خوابیدم! البته من اعداد را از قبل بلد بودم! پس از ریاضی زنگ خانه خورد و برگشتم خانه.

    این روز یکی از جذاب ترین و البته ترسناک ترین روزهای زندگی ام بود ولی به هر ترتیب این روزهم مانند روزهای دیگر گذشت…اما هیچ وقت حس عجیبی که در آن روز داشتم را فراموش نمیکنم . حس میکردم خیلی بزرگ شدم و وارد یک دنیای جدید شده ام. خیلی دوست دارم به ان روزها برگردم ولی حیف که نمی توان زمان را به گذشته بازگرداند.

    خاطرات اولین روز مدرسه

    انشا خاطره نویسی -شماره ۱۱

    زبان انشا – ساده و روان

    در این انشا تصمیم گرفتم به جای خاطرات خودم خاطرات یک دفتر مشق را از زبان خودش برای شما بازگو کنم ، امیدوارم برای شما جالب باشد.

    کاش هیچوقت خط نداشتم. آخه همه فکر می کنن من هفت خط روزگارم . خوش به حال دفتر نقاشی، حداقل تو طول زندگیش یه آب و رنگی میبینه. لااقل بچه ها با علاقه روش خط میکشن. اما من چی ، علاوه بر این که بچه ها یه نفرت کاذب از من دارن ، جوری روی من خط میکشن که انگار می خوان روی ماشین معلمشون خط بندازن ، آخه یکی نیست به اینا بگه ای نا دانش آموز دانش آموز نما ، مال دشمن که نیست مال خودته. جوری با حرص کلمه پدر و مادر رو روی من حکاکی می کرد که فکر کردم یه کرگدن آفریقایی داره از روم رد میشه. گفتم لعنت بر پدر و مادر مردم آزار.

    دارم از سرما یخ میزنم. آخه یخچال هم جای دفتره؟ من الان باید پیش دفتر ریاضی و پاک کن باشم. شدم همدم پنیر و ماست و کره. نخود مغز اومد مشقاشو بنویسه ، یدفه گشنش شد اومد سر یخچال. پیتزا رو که دید منو اینجا جا گذاشت. این پرتقال هم هی منو دست میندازه و میگه از دفتر مشق ممد قلی زاده چه خبر؟ بالاخره پیدا شد ؟

    چرا کسی به این بچه نگفته که منو باید با پاک کن پاک کنه نه با کیسه.احتمالا بعد از کیسه هم نوبت لیف و صابون یه مشت و مال حسابیه . بچه اون لنگو بده . زشته منو اینجوری از حموم بیرون می بری . ما جلو خونواده آبرو داریم.فقط شانس آوردم که منو داخل سطل آشغال انداخت . و گر نه معلوم نبود چه بلایی سرم‌می اومد . دیگه کم کم داشت به فین و آب بینی و … می رسید. اینارو گفتم که شاید دل دفتر‌مشق بعدیش بسوزه و از دستش فرار کنه.

    Child write in a notebook.

    انشا خاطره نویسی -شماره ۱۲

    زبان انشا -ادبی 

    اگر سفر به کربلا بخصوص در روزهای قبل اربعین قسمت شما هم شده باشد میدانید که در این سفر کوتاه به اندازه یک عمر خاطره و حس و حال خوب و عجیب برای گفتن دارید . انشای امروز من درباره یک خاطره کوتاه در سفر اربعین در حرم امام علی (ع) است.

    یکی از تفریحات من موقع رفتن به زیارت، نشستن یک گوشه و نگاه کردن به جزئیات اطراف است، ریز شدن در افراد و اتفاقات. آن روز هم در حرم امام علی علیه السلام در نجف نشسته بودم دمِ ورودی خانم‌ها و داشتم به زائرانی که از کشور های مختلف با لباس محلی و رنگ پوست و زبان ها و لهجه های مختلف نگاه میکردم .

    توی فکر بودم که یکهو صدایی ازم پرسید: عراقی؟

    گفتم لا، ایرانیه!

    خانمی پاکستانی بود که سر صحبت را با من باز کرد. با انگلیسی دست و پا شکسته جوابش را می‌دادم. او اما انگلیسی را با لهجه خودش به خوبی حرف می‌زد؛ طوریکه من هم بفهمم. شروع کرد همان سئوال‌های همیشگی را پرسیدن: از خانواده و سن و سال و ازدواج و این حرف‌ها. همسن و سال من بود،لیسانس ادبیات از یک دانشگاه خوب کشورش داشت و چندسالی بود ازدواج کرده بود. از من پرسید شهرش و دانشگاهش را می‌شناسم؟ گفتم بله! اسمشان را شنیده‌ام و توی نقشه جایشان را بلدم. خوشحال شد، شاید هم به ادامه گفتگو امیدوار شد.

    گفت با برادرش و تعداد دیگری از فامیلشان رفته‌اند ایران، زیارت امام رضا علیه‌السلام، بعد بارشان را جمع و جور کرده‌اند آمده‌اند عراق که به زیارت اربعین برسند. گفت همسرش بخاطر کارش نتوانسته بیاید و او مجبور شده با فامیل بیاید. برادرش او را چون باردار بوده، به کربلا نبرده و او ناچار در نجف مانده است. حسرت عجیبی داشت، به سختی از این می‌گفت که چطور از کربلا رفتن باز مانده. بهش گفتم واقعاً پیاده روی توی راه و زیارت و رفت و آمد توی کربلا برای تو خوب نیست و برادرت کار درستی کرده. اما راضی نمی‌شد و می‌گفت برای خودش متأسف است.

    ازش پرسیدم دلتنگ همسرش شده؟ گفت: نه! وقتی در حرم «مولای کائنات» است، همه قلب و احساسش برای اوست. فکر می‌کرد همه کسانی که روزی به زیارت «مولای کائنات» آمده‌اند، بخشی از وجودشان در حرم جا مانده و دیگر آن آدم قبلی نیستند. گفت فکر می‌کند همه حقیقت دنیا، حقیقت محض، همینجا توی نجف و حرم «مولای کائنات» است و همه چیزهای دیگر، تصویر و توهم‌اند. دوست داشت تا همیشه همانجا نزد حقیقت محض بماند…

    ام کلثوم همینطور گفت و گفت، اما من نمی‌شنیدم. رفته بودم توی فکر همه تصویرها و توهم‌هایی که گرفتارشان شده‌ام. زل زده بودم به چشم‌هاش و رفته بودم توی فکر. از آن منبری‌ها بود که بغض می‌کرد؛ اما گریه، نه. می‌نشست و اشک پامنبری‌هاش را نگاه می‌کرد. بعد از نماز دعایش کردم که هر سال این زیارت قسمتش بشود، آهی کشید و گفت: «اگر خیلی خوش شانس باشم، اگر خیلی خوش شانس باشم.» این جمله آخر را طوری گفت که من یاد همه آرزوهای بعید خودم افتادم. برای او این راه طولانی از پاکستان تا کربلا خیلی بعید بود، خیلی سخت، خیلی دور!

    خاطرات زیارت اربعین

    انشا خاطره نویسی -شماره ۱۳ 

    زبان انشا -ادبی 

    خاطرم باشد اگر روزی دلم در خاطراتم جا ماند

    بخاطر آورم خاطراتی که خاطراتم را به خاطره ها سپرد،

    شاید دل بکند دلم از این خاطره ها…

    غروب دلچسبی بود. خیابان در نگاه سرد بعد از ظهر مملو از خستگی بود. جاده منتظر نگاه باران بود و دل من در اندیشۂ زیبایی ابر. پیاده رو پر بود از عابرانی که همگی شان کوله باری از خستگی را بر دوش گرفته بودند و بدون آنکه توجهی به یکدیگر کنند ره به سوی خانه هایشان در پیش گرفته بودند. من هم حال آشفته ای داشتم و غرق در افکار و خیالاتم بودم که لحظه ای صدایی ریسمان افکارم را برید و تمام توجهم را به خود جلب کرد.نزدیکش شدم، دخترکی بود هفت، هشت ساله، با مو های بلند خرمایی رنگ و چشمانی سیاه و مظلوم. دامن گلداری به تن داشت و ژاکتی صورتی رنگ.

    چیزی که توجهم را جلب کرده بود نه دامن گلدارش بود و نه ژاکت صورتی رنگش، بلکه جملاتی بود که به عابران می‌گفت:« می‌خواهید برایتان شعر بخوانم؟ اجازه بدهید برایتان شعر بخوانم. نمی خواهید یک بیت شعر مهمانم شوید؟» تا آن روز دخترکی به سن و سال او ندیده بودم که این جملات را بگوید. طاقتم تاب نیاورد و نزدیکش شدم. اسمش ثریا بود. با او هم کلام شدم و چند بیت شعر شیرین با لحن کودکانه اش برایم خواند. خواندن -نوشتن را دو سالی بود که یاد گرفته بود و علاقه بسیاری به نویسندگی و شاعری داشت.

    آنقدر لحن حرف زدنش به دلم نشسته بود که تصورش را هم نمی کنید. خیلی دختر شیرین و بامزه ای بود. شب چشمانش چه سخت و دلفریب قلبم را به اسارت برده بود که هنوز هم نگاه هایش در خاطرم هست. نگاه هایش پر بود از آرزو ها و رویا های کودکانه ای که مانند آرزو های من بود. آرزوی نویسندگی و شاعری اش.

    از کتابفروشی ای که در آن نزدیکی بود دفتر و خودکاری برایش خریدم با یک جلد دیوان اشعار پروین اعتصامی. از دیدن کتاب شعرخیلی خوشحال شد کتابچۂ کوچکی داشت که نشانم داد که اشعار مختلفی در آن بود و می‌گفت معانی بسیاری از کلمات اشعار پروین اعتصامی را نمی داند اما اشعارش را خیلی خیلی دوست دارد. دوست داشت مانند او شود. شور و شوق در چشمانش موج میزد. با لبخندی که بر لبانش شکوفه زده بود از من تشکر کرد. از او قول گرفتم تا وقتی بزرگ شد شاعر پر آوازه ای شود، درست مثل پروین اعتصامی. الآن نزدیک به یک سال از این اتفاق می‌گذرد و هنوز هم در فکرش هستم.

    هیچ وقت از ذهنم پاک نخواهد شد آن غروب دلچسب پاییزی.

    انشا خاطره نویسی (۱۳)

    انشا خاطره نویسی -شماره ۱۴ 

    زبان انشا -ساده و ادبی 

    زندگی پر از اتفاقات کوچک و بزرگ است. اتفاقات بد در زندگی هرکسی ممکن است رخ بدهد و او را غمگین و ناراحت کند. در این انشا یک خاطره بد را برایتان می‌گویم.

    یک روز تابستانی بود. روزهای تابستان عادت داشتم تا لنگ ظهر بخوابم و کسی هم کاری به کارم نداشت اما آن روز صبح زود با صدای بابا بیدار شدم. من را صدا می‌کرد. با همان سر و وضع ژولیده به هال رفتم. بابا گفت:«صبحانه‌ات را بخور تا برویم…» پرسیدم:«کجا؟» گفت:«فکر می‌کنم انا لله و انا الیه راجعون را که بگویم، خودت منظورم را می‌فهمی.»

    دنیا روی سرم خراب شد. مادربزرگم مدتی بود که دو بار پشت سر هم سکته کرده بود و نصف بدنش فلج شده بود. مادربزرگ دوست‌داشتنی عزیز من. پخش زمین شدم، گریه کردم و گفتم:«خدایا تو حق نداشتی، تو حق نداشتی عزیزم رو از من بگیری…» داشتم کفر می‌گفتم اما اگر این را هم نمی‌گفتم که دق می‌کردم.بابا گفت:«وقت برای گریه هست. زود آماده شو، باید برای کارهای خاکسپاری برویم.» به زور خودم را از زمین کَندم و بلند شدم. نیم‌ساعت بعد من و مامان و بابا توی جاده بودیم تا برویم خانه پدربزرگم.

    وقتی رسیدم، همه گریه می‌کردند. عموی کوچکم توی سرش می‌زد و عمه‌ام ضجه می‌زد. مادربزرگم آرام خوابیده بود و چشم‌هایش را بسته بودند. از رنج‌ها و دردها خلاص شده بود. اما ما را تنها گذاشته بود و این غمی نبود که بشود آن را به این زودی هضم و درک کرد. مخصوصاً برای من که کودکی‌ام را در پناه او و مهربانی‌هایش بزرگ شده بودم. داشتم گریه می‌کردم که آمبولانس آمد. مردها گفتند:«لا اله الا الله» داد زدم و گفتم: «مامانی منو نبریدش.» عموی بزرگم مرا بغل کرد، از کنار جسم بی‌جان مادربزرگم دور کرد، دستش را روی سرم کشید و گفت:«مرگ حَق است!» سال‌ها از آن اتفاق می‌گذرد. اما هنوز این خاطره غمگین جلوی چشمم است. آن روزی که یکی از پشت و پناه‌های عاطفی‌ام را از دست دادم، بدترین خاطره عمر من است.

    انشا خاطره نویسی (۱۴)

    انشا خاطره نویسی -شماره ۱۵

    زبان انشا -ساده و روان

    خاطره ای که دوست دارم امروز به عنوان موضوع انشا خاطره نویسی برای شما بازگو کنم در مورد یک کار خطرناک است که در کودکی انجام دادم ….

    من بچیگی هام علاقه خیلی خیلی زیادی به کارتون تام وجری داشتم تو یه قسمتش نشون می داد که جری با یه شکلات از پشت بوم می پره پایین و به خاطر شکلات هیچیش نمیشه خلاصه منم رفتم پست بوم خونمون (۲ طبقه بود) و شکلات به دست می خواستم خودمو پرت کنم که پسر همسایمون می بینه و بهم میگه یه وقت نپری ها و میره به بقیه بگه .

    من در این بین خودمو پرت می کنم تو حیاط و می افتم روی درخت شاتوت و گیر می کنم و همون جا می شینم به شاتوت خوردن و کم کم خوابم میگیره و می خوابم حالا از اون طرف مامانم اینا داشتن در به در دنبال من می گشتن و پیدام نمی کنن و به پلیس خبر می دن و …بعد من از خواب بیدار میشم به هر بدبختی ای بود از درخت میام پایین و خیلی ریلکس در حالی که سرتا پا به رنگ شاتوت دراومدم می رم تو خونه!همه اولش کپ می کنن و کلی گریه می کنن و وقتی تعریف می کنم چی شده همه می زنن زیر خنده و…تازه قسمت جالبش این بوده که به بقیه می گفتن که این کارت خطر داشته و اینا من زیر بار نمی رفتم و می گفتم که دیدین که شوکولاته منو نجات داده .

    هنوز که هنوزه به شوخی هر وقت که پیدام نمی کنن می گن رفته بودی تو درخت شاتوت؟

    خاطرات کودکی

    بیشتر بخوانید :

    انشا کودکی من | ۱۲ انشا درباره خاطرات دوران کودکی

    انشا تابستان | ۷ انشا در مورد تابستان خودرا چگونه گذراندید

    انشا درباره بهار | ۷ انشا توصیفی و ادبی در مورد فصل بهار

    انشا کوتاه پاییز | ۱۵ انشا و متن ادبی کوتاه در مورد فصل پاییز

    انشا در مورد زمستان | ۱۲ انشا درباره فصل سرد و برفی زمستان

    انشا یک روز برفی | ۵ انشا در مورد برف و توصیف یک روز برفی

    انشا در مورد روز بارانی | ۵ انشا درباره توصیف یک روز بارانی

    منبع مطلب : delbaraneh.com

    مدیر محترم سایت delbaraneh.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    خاطره نویسی جذاب؛ سه انشا در مورد خاطره های خوب و بد متنوع

    انشا درباره یکی از خاطرات زندگی خود را بنویسید صفحه 24 و 25 کتاب نگارش دوازدهم

    جواب فعالیت تمرین صفحه ۲۴ و ۲۵ کتاب نگارش پایه کلاس دوازدهم یکی از خاطرات زندگی خود را بنویسید از سایت نکس لود دریافت کنید.

    انشا یکی از خاطرات زندگی خود را بنویسید

    با سلام خدمت همه دانش آموزانی که در پایه دوازدهم در رشته های فنی حرفه ای و کاردانش در حال علم آموزی هستند در این مطلب ما قرار است که انشا درباره یکی از خاطرات زندگی خود را بنویسید که در پایه دوازدهم برای رشته های کاردانش و فنی و حرفه‌ای آورده شده است را قرار بدهیم انشا ها به ترتیب قرار می گیرند و اگر شما عزیزان انشای دارید برای ما بفرستید.

    انشا خاطره نگاری پایه دوازدهم مقدمه بدنه نتیجه

    مقدمه : “هوای مطبوع بهاری، موهایم را نوازش میداد. امواج طوفانی دریا، چشمانم را در آغوش گرفته بود و آسمانی که از بدو آمدنم به کرانه‌ی ساحل به سرخی میگرایید، آذین بخش فضا شده بود و صدای زندگی بخش پرندگان، به میهمانی سکوت آمده بود.”

    بدنه : “رایحه‌ی دل انگیر شکوفه های صورتی و سفید درختان، فضا را از حس طراوت سرشار کرده بود و منی که از بودی آنها سرمست بودم خود را به آغوش شنهای ساحلی انداختم و از حس برخورد شنهای خیس با پوستم، در لذتی وافر غرق شدم.
    آن قدر در ساحل ماندم، تا آسمان رخت سیاه بر تن کرد و من به خانه برگشتم. احساس تشوشم در خانه، خبر از بی قراری دلم برای دریا میداد. خبر از دلتنگی برای مشتی شن در دستم که حس زندگانی را در رگهایم تزریق میکرد.
    شب از نیمه گذشته بود که همراه با خانواده ام به قصد عزیمت به ساحل، رخت عوض کردیم. در نزدیکی دریا زیراندازی حصیری انداختیم که از سرمای شنهای ساحل به سردی میگرایبد و حسی مملو از بودن را به جان و تنمان اهدا میکرد.
    تلاطم صدای امواج با صدای نودختن سیم‌های آن آلت موسیقی و صدای گوشنواز نوازنده و لبخندهای گاه و بی‌گاه حضار، پرتوهای فراخوشی را به اطرافمان ساطع میکرد. پرتوهایی که به محض برخوردش با دیگران، آنان را تحت تاثیر خود، منقلب میکرد.”

    نتیجه : “آن شب شاید طرحی حکاکی شده از بهترین شب زندگیم را در ذهنم به یادگار نهاد. هنوز طعم آن چای و سیب زمینی های ذغالی آن شب در زیر زبانم حس میشود. طعم آن خوشی و قهقه های از اعماق جان، روحم را نوازش میدهد. شاید آن یک شب استقرارمان در آنجا کم به نظر آید اما، نشاطی شادمانی ای چند هزار ساله در آن نهفته بود که لبهای همگی مارا مورد تیررس خود قرار داد که حتی با مرور خاطراتش هم تبسمی لبهایمان را آذین میبخشد.” 👤ف.میم

    یکی از خاطرات زندگی خود را بنویسید

    مقدمه : چند روز پیش دفتر خاطراتم را ورق می زدم تا گذر عمری که چون باد گذشت را ببینم
    یادآوری هر کدام لبخندی را مهمان لب هایم می کرد با خودم زمزمه می کردم که ای یادش بخیر چه روز خاطره انگیزی چه شب خاطره سازی
    این دفترِ دامن چین چینی من با آن گل های صورتی مزیّن شده، محل حک کردن و نگارش خاطرات سبز و خوش و رنگ و آب من بود.
    من دفتر خاطرات دیگری نیز از آن سالها در صندوقچه ی کوچکم نگه داشته ام که رازدار بعضی خاطرات تلخی است که جاذبه ای برای روخوانی از آنها در وجودم ایجاد نمی شود.خاطراتی از روزهای غم انگیز گذشته که تنها بار سنگین سختی های طاقت فرسای مرا در زندگانیم به دوش می کشد.

    بدنه : یکی از آن خاطرات دلنشین گذشته که چون زردآلویی شیرین با یک طعم شگفت انگیز زبان و دهانم را قلقک می دهد روز اولین سخنرانیم به عنوان نویسنده کتاب پرفروش:
    “موفقیت در چند قدمی توست”بود.که من آن روز شاهد تحقق خاص ترین رویای زندگیم بودم که قرار بود بر روی صحنه مقابل تماشگران مطالعه گر قرار بگیرم تا اولین کتاب به چاپ رسانده ی خود را با افتخار هرچه تمام تر به آنها معرفی نمایم.
    در واقع آن مراسم،مراسم صرفا معارفه نبود بلکه بیشتر گردهمایی بزرگان ادب،ناشران و افرادی بود که با مطالعه ی آن کتاب به مشوقی دست یافته بودند که باعث تشویق شان به برداشتن گام های بلند اما استوار در مسیر زندگی شده بود
    افرادی که دست های خود را پیوند می دادند تا با ادای صدایی بلند، تحسینی شایسته را تقدیم نویسنده کنند.
    البته من موفقیت باشکوه و پرافتخارم را از آن خویش نمی دانستم و یقین داشتم این موهبتی از جانب خدای یکتای من است که بعد از آن همه سختی های جانگداز این هدیه را به من ارزانی داشته تا مرا باز به گونه ای دیگر مورد امتحان قرار دهد.
    یک امتحان الهی دشوار که بدون شک قبولی در آن،آن هم با نمره ای قابل توجه واقعا برای هر بنده ای سخت بود چرا که کسی که بعد از آن همه پیاده روی بر روی گِل و خاشاک،خاکروبه و زباله به تختگاهی زیبا دست یابد که آسایش و آرامش را هم چون تارهای موسیقی کنار گوش هایت بنوازد، ممکن است یاور لحظات سختش و آنکه همراه او تا انتهای مسیر بوده را به فراموشی بسپارد.و حال که به خوشی ها دست یافته است به خود و دست یافته هایش غره شود.
    چقدر حال وصف ناپذیری بود زمانی که افراد بعد از ارائه سخنرانی تک به تک مهربانی بیکران شان را نثار من می کردند و با ادای احترام و بیان جملاتی نیکو از نگارش این کتاب تشکر و قدردانی می کردند.
    انبوهی از شادی و نشاط مهمان قلب کوچکم شد و چقدر نگرانی هایم بابت اینکه من رسالتی که برعهده گرفته ام تا با نوشتنم،بیانم، زبانم کلمات را به گونه ای کنار هم بنشانم که هم نشینی شان جملاتی را بسازد که سازنده و موثر باشد، به آسودگی مبدّل شد.
    با آن همه اتفاق رقم خورده ی آن روز باز من در آخر دریافتم که هیچ گاه این موهبت خدادادی را به فراموشی نسپارم و هیچ گاه از یاد مبرم که هر آنچه از لذت و خوشی خدا پسندانه ناشی از تحقق آرزوها و رویاها نصیب روزمره های زندگی من شده یقینا از آن خداست و دستان پرتلاش من فقط واسطه ایست برای دریافت هرآنچه خداوند برایم مقرر داشته است‌.

    نتیجه : یکی از جالب ترین و در عین حال انگیزه بخش ترین کارهایی که میتواند آجری از ساختمان جدول برنامه ریزی های روزانه باشد، نوشتن خاطرات رقم خورده زندگی است. خاطراتی که با مرورش هم حال دلمان به احسن الحال تغییر کند هم به یادمان بیاورد که همیشه لطف خدا شامل حال همه ما بندگان کوچک و بزرگ بوده و او همیشه دستانی که به سمت آسمانش دراز شده تا حاجتی را تمنا کند خالی برنگردانده است.

    انشا خاطره نگاری دوازدهم

    صبح یکی از روز های گرم تابستان خبرش رسید، درست هنگامی که من خواب بودم. آن شب را درذهن دوران می دادم،اما دروغ بود مگرمی شود؟ مگر می شود او که به من این همه نزدیک بود بی صدا برود! گیج بودم مغزم هنگ کرده بود! با توقف ماشین به خود آمدم . پیاده شدم ترک دیار می گفت ولی هنوز روشن بود.می لرزیدند همانند شاخه ی گندم در دام باد، لباس هایم در تنم سنگینی می کرد. گلویم خشک شده بود و تیر می کشید. جماعت مشکی پوش را که دیدم. آشنایان را گریان که دیدم فهمیدم این جماعت داغ دیده با من یه الف بچه شوخی ندارند. باهر قدم که به سمت مزارش برمی داشتم خاطراتش در ذهنم مرور می کردم. نمی دانستم دلداری دهم یادلداری داده شوم، آخر چگونه؟ آه این بغض لعنتی چرا رهایم نمی کند؟سرم سخت سنگین است. صدای شیون بدجور زجر آوراست! صدای به گوشم رسید آمدی دخترم؟دیر آمدی! دیگر مادربزرگی نیست.دیدی چگونه رفت؟دیدی سجاده اش بی ناز شد؟

    دیدی عید امسال را ندید؟آه چرانمی گذارد بدانم دلیل اینگونه معلق ماندنم در زمین و آسمان چیست؟ انگار تازه به خود آمدم. نزدیک جسم نرمی شدم که سفید پوش شده بود،نام مادربزرگم را روی آن نوشته بودند. پاهایم توان قدم برداشتن را نداشت.خدایا او نباشد!خدایا دیگر کار بد نمی کنم قول می دهم، قسم می خورم. خدایا مگر نمی گویی تمام دنیایت برای اهل انسان، من تمام دنیا را می دهم اورا به این جهان باز گرداند! خدایا او باشد؟ من نباشم مراببین،نگاه کن، دراین اجبار دست و پا می زنم شبیه یعقوب به دنبال یوسف هستم.اصلا مرا بیخیال بیقراری بچه هایش را ببین آنها نیز اجبار نام یتیمی را نمی خواهند . اما انگار خداوند سمیع برای من شنوای نداشت! انگار مجبورم می کرد این اجباررا زندگی کنم. باد پارچه سفید را کنار زد خودش بودچشمان بسته، زمزمه می کردم بی انکه نزدیک شومو این گونه تقدیر و خواست خدارا پذیرفتم. سخت بود، اما بدرقه اش کردم. نویسنده آرام.

    منبع مطلب : nexload.ir

    مدیر محترم سایت nexload.ir لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 9 روز قبل
    0

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    برای ارسال نظر کلیک کنید